Baltazar Fontana, rzeźbiarz i architekt włoski działający na obszarze Europy Środkowej. Urodził się 26 czerwca 1661 r. w Chiasso koło Como, tam też zmarł 6 października 1733 r. Został pochowany w kościele św. Vitalisa w Chiasso. Pierwsze nauki pobierał Baltazar Fontana od ojca, zapewne także artysty. Duży wpływ na jego rozwój miało również miejscowe środowisko artystyczne. Najważniejszym momentem jego edukacji był pobyt w Rzymie około 1680 r., zapewne u swego kuzyna Carlo Fontany, do którego prac chętnie później nawiązywał. Największe jednak wrażenie na Baltazarze Fontanie wywarła w Rzymie twórczość Berniniego, z którego rozwiązań chętnie korzystał. Pierwszą jego znaną pracą jest wykonana w 1683 r. dekoracja trzech sal zamku Hohenaschau w Górnej Bawarii. Potem pracował na Morawach, gdzie na zlecenie arcybiskupa Ołomuńca wykonał dekorację dziewięciu sal w biskupiej rezydencji w Kromieryżu (nie zachowane). Następnie w 1692 r. zaprojektował i dekorował kaplicę św. Otylli przy kościele parafialnym w miejscowości Vyskov koło Ołomuńca. Wkrótce rozpoczął prace w klasztorze norbertanów w Hradisku pod Ołomuńcem, z którym związany był do końca życia. W 1693 r. Fontana przybył po raz pierwszy do Polski i podjął się wykonania dekoracji kaplicy grobowej Morsztynów przy kościele parafialnym w Wieliczce. W latach 1695-1704 pracował nad dekoracją uniwersyteckiego kościoła św. Anny w Krakowie. Fontana był nie tylko wykonawcą wszystkich robót ale także projektantem całej dekoracji i ołtarzy. W czasie prac w kościele św. Anny artysta podjął się realizacji kilku mniejszych zamówień w Krakowie i jego okolicach. Wykonał dekoracje wnętrza kościoła św. Andrzeja w Krakowie, w kaplicy św. Jacka u dominikanów, gdzie wzniósł też nowy nagrobek świętego, ponadto wykonał dekoracje kilku krakowskich kamienic. W 1702 r. wykonał też kilka ołtarzy do kościoła klarysek w Starym Sączu. Po wyjeździe z Polski powrócił na Morawy, gdzie pracował do 1731 r. W tym okresie pracował przy dekoracji kościoła parafialnego w Konicach (1703), nad dekoracją biblioteki klasztoru w Hradisku (1702-04), wykonał dekoracje pałaców należących do opatów z Hradiska w Sebetovie, Konicach i Vresovicach, pracował na dekoracjami na zamku w Uhercicach, we franciszkańskim klasztorze w Uherskim Hradiste (1708), w kościele św. Michała w Ołomuńcu (1710). W 1718 r. Fontana wykonał nowy wystrój opackiego kościoła w Hradisku, w tym samym roku rozpoczął pracę nad dekoracją kościoła w Svatym Kopecku. Wreszcie w latach 1724-30 wykonał dekoracje cysterskiego kościoła w Velehradzie. Baltazar Fontana nie osiedlił się na stałe na północy, nieustannie powracał do rodzinnego Chiasso, gdzie wykonał dekorację kościoła i ufundował wielki dzwon. Fontana był najwybitniejszym przedstawicielem późnobarokowej rzeźby w stiuku działającym w Polsce. Wprowadził kilka rozwiązań wcześniej nie znanych sztuce polskiej. Jako pierwszy użył linii krzywej w planie ołtarza i wprowadził wieńczącą go promienistą glorię. Pokazał też w jak różnorodny sposób, w kompozycji dzieła, można wykorzystać naturalne światło.

Tekst umieszczony 31.05.2009
Fotografia wystroju biblioteki klasztoru w Hradisku pochodzi ze strony internetowej: wikipedia.cz

LITERATURA

Dobrowolski T., Sztuka Krakowa, Kraków 1978
Miłobędzki A., Architektura polska XVII wieku, Warszawa 1980
Sulewska R., Baltazar Fontana, www.culture.pl