HISTORIA. Przybudowany do istniejącego klasztoru w latach 1908-10 z fundacji Zgroamdzenia SS Najświętszego Serca Jezusowego według projektu architekta Janusza Rypuszyńskiego. Konsekrowany przez bpa tarnowskiego Leona Wałęgę. Kościół został poważnie uszkodzony podczas działań wojennych w 1915 r. a następnie odbudowany.
ARCHITEKTURA. Neoromański, murowany z cegły, potynkowany. Jednonawowy, z węższym prezbiterium, zakończonym półkolistą apsydą oraz z kaplicą boczną od wschodu. Nad prezbiterium nadbudowana druga kondygnacja, pełniąca funkcję wieży. Wnętrze nakryte stropem kasetonowym. Na zewnątrz kościół obwiedziony fryzem arkadkowym. Okna w nawie podwójne, lancetowate, umieszczone w półkolistych płycinach. Nad nawą dach dwuspadowy, wieża nakryta dachem namiotowym.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarze neoromańskie, sprowadzone w 1903 r. z Lyonu, z tamtejszego skasowanego domu Zgromadzenia. Chrzcielnica wykonana w 1966 r. według projektu Stanisława Murczyńskiego. Organy 18-głosowe, wykonane przez Heinricha Schiffnera z Pragi w latach 80-tych XIX w. Dzwon z 1904 r.

Tekst umieszczony 29.10.2004

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Leo A., Tarnowskie kościoły, Tarnów 1990
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis