HISTORIA. Kościół zbudowany w latach 1935-39 według projektu architekta Konstantego Jakimowicza z Warszawy. Do 1939 r. wzniesiono korpus świątyni oraz wieże do wysokości ścian kościoła. Tym etapem prac z ramienia Kurii Diecezjalnej kierował bł. ks. Roman Sitko. W okresie II wojny światowej prace przy budowie zostały przerwane a nieukończony kościół służył jako magazyn armii niemieckiej oraz stajnie dla koni armii radzieckiej. Budowę kościoła wznowiono w 1947 r. i trwała ona do 1952 r., podwyższono wtedy m.in. obie wieże według projektu Romana Łomnickiego. Nie zrealizowano dekoracji rzeźbiarskiej, która według pierwotnego projektu miała zdobić fasadę. Pomimo wprowadzenia pewnych zmian kosciół jest najlepszym w diecezji tarnowskiej przykładem sakralnej architektury modernizmu. Jeszcze przed ukończeniem budowy w 1949 r. bp tarnowski Jan Stepa erygował przy kościele parafię. W latach 1962-63 przebudowano prezbiterium, a w 1978 r. dach kościoła pokryto blachą miedzianą. Konsekracja kościoła nastąpiła w 1984 r. a dokonał jej bp tarnowski Jerzy Ablewicz.
ARCHITEKTURA. Modernistyczny z elementami klasycyzmu redukcyjnego. Zbudowany z cegły i żelbetu, potynkowany. Korpus trójnawowy, bazylikowy z transeptem, sześcioma płytkimi, zblokowanymi kaplicami przy nawach bocznych oraz dwiema wieżami od frontu. Prezbiterium zamknięte ścianą o łuku lekko spłaszczonym, przy nim od zachodu zakrystia a od wschodu kaplica. Część prezbiterialna znacznie podniesiona w stosunku do korpusu nawowego. Wnętrze nakryte stropami żelbetowymi wspartymi na wysokich filarach, w korpusie nawowym podwójnymi. Fasada z dwiema wieżami jednakowej wysokości z przedsionkami w przyziemiach, poprzedzona żelbetowym podcieniem wspartym na filarach, z zadaszeniem łączącym się z dachami kaplic przy nawach bocznych. Pomiędzy wieżami, nad podcieniem mozaika z przedstawieniem Chrystusa Dobrego Pasterza, autorstwa Bogdany i Anatola Drwalów. Okna duże, prostokątne, w kaplicach bocznych małe koliste. Nad nawą główną i transeptem spłaszczone dachy dwuspadowe, nad nawami bocznymi i kaplicami pulpitowe, na wieżach spłaszczone dachy namiotowe.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Na ścianie północnej prezbiterium duża płaskorzeźba Serca Pana Jezusa w otoczeniu dwunastu apostołów wykonana w 1962 r. według projektu Tadeusza Sadowskiego. Ołtarz boczne współczesne, z nich dwa przy tęczy: w lewym obraz Jezu ufam Tobie, w prawym barokowa rzeźba Chrystusa Frasobliwego z XVII-XVIII w., obita srebrną blachą trybowaną, rokokową z 2. ćw. XVIII w. Dwa ołtarze w transepcie: w lewym obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, w lewym obraz bł. Romana Sitko. Organy 71-głosowe wykonane w latach 1968-69 przez firmę Tadeusza Rajkowskiego z Włocławka zostały zastapione instrumentem budowanym od 2010 r. przez Dariusza Zycha z Wołomina. Tablice pamiątkowe: 1. ks. Infułata Romana Sitko, kanonika kapituły katedralnej i  rektora Seminarium Duchownego w Tarnowie (zm. 1942), wykonane w 1970 r.; 2. ks. Infułata Stefana Dobrzańskiego, kanonika kapituły katedralnej (zm. 1999), wykonane w 2000 r.; 3. policjantów II RP pomordowanych przez NKWD w 1940 r., wykonane w 2002 r. Dwa dzwony Maryja z 1949 r. i Roman z 1951 r. Dawniej w kościele można było zobaczyć kilka starszych obrazów: 1. Ofiarowanie w świątyni, malowany przez Alojzego Rejchana w 1843 r.; 2. Zesłanie Ducha Świętego; 3. Adoracja NMP, oba namalowane przez Jana Bukowskiego przed 1939 r.; 4. Chrzest Polski, malowany przez Czesława Lenczowskiego w 1958 r.

Tekst umieszczony 06.05.2004

LITERATURA

Burno F,. Świątynie nowego państwa. Kościoły rzymskokatolickie II Rzeczypospolitej, Warszawa 2012
Gajda P., Własny pasterz, Brzesko 2003
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis